اگر کسی بهم بگه چرا سینما رو دوست داری، چندتا فیلم بهش نشون میدم و یکی از اون فیلمها قطعا "127 Hours" خواهد بود.
حالا چرا این فیلم؟ داستان فیلم براساس واقعیته و اینجوریه که یه ماجراجو بدون اینکه به کسی اطلاع بده میره صخرهنوردی اما گیر میفته و حالا باید هرطوری که شده خودش رو نجات بده...
از یه جایی به بعد، عملا کل فضای فیلم اندازه قد یه آدمه و توی همین فضای کم، به بهترین نحو ممکن استرس، هیجان، امید و... به مخاطب منتقل میشه. اینه هنر سینما!
«سانی کوفکس»، مجردی سی ساله و بی فکر و خیال است که هرگز زیر بار مسئولیت های بزرگ سالی نرفته است. اما وقتی متوجه میشود اگر زودتر وارد گود نشود تا آخر عمرش تنها خواهد ماند، برای آن که به محبوبهاش نشان دهد میتواند با مسئولیت های بزرگ سالی دست و پنجه نرم کند، پسر بچهی پنج سالهای به نام «جولیان» را به فرزندخواندگی قبول میکند...
هیج دیدگاهی ثبت نشده ;(