اگر کسی بهم بگه چرا سینما رو دوست داری، چندتا فیلم بهش نشون میدم و یکی از اون فیلمها قطعا "127 Hours" خواهد بود.
حالا چرا این فیلم؟ داستان فیلم براساس واقعیته و اینجوریه که یه ماجراجو بدون اینکه به کسی اطلاع بده میره صخرهنوردی اما گیر میفته و حالا باید هرطوری که شده خودش رو نجات بده...
از یه جایی به بعد، عملا کل فضای فیلم اندازه قد یه آدمه و توی همین فضای کم، به بهترین نحو ممکن استرس، هیجان، امید و... به مخاطب منتقل میشه. اینه هنر سینما!
شیر جوونی به اسم سیمبا که فکر میکنه باعث مرگ پدرشه، خودشو گناهکار میدونه و از هویتش به عنوان پادشاه آینده فرار میکنه...
یعنی دمت گرم مووی کاتیج خاطرات بچگیم زنده شد امیدوارم تو زندگیتون هرچی از خدا میخواید بهتون داده بشه