اگر کسی بهم بگه چرا سینما رو دوست داری، چندتا فیلم بهش نشون میدم و یکی از اون فیلمها قطعا "127 Hours" خواهد بود.
حالا چرا این فیلم؟ داستان فیلم براساس واقعیته و اینجوریه که یه ماجراجو بدون اینکه به کسی اطلاع بده میره صخرهنوردی اما گیر میفته و حالا باید هرطوری که شده خودش رو نجات بده...
از یه جایی به بعد، عملا کل فضای فیلم اندازه قد یه آدمه و توی همین فضای کم، به بهترین نحو ممکن استرس، هیجان، امید و... به مخاطب منتقل میشه. اینه هنر سینما!
در یک استان کوچک کره در سال 1986، دو کارآگاه با پرونده چندین زن جوان که توسط یک مجرم ناشناس مورد تجاوز قرار گرفته و به قتل رسیده اند مبارزه می کنند.
پلیسای داغونی بودن،کمدی بود تا جنایی،جزو علایق من نبود
شاهکار
روند داستان بسیار زیبا با پایان بندی عالی 👌
توی سکانس اخر که کاراگاهه به دوربین نگاه کرد گفته شده که قاتل فیلمو دیده و خودشو تحویل پلیس داده
عجب فیلمه جالبی بود
اگه کسی پایان باز دوست داره ببینه، ولی این فیلم پایان بازش واقعا رو مخ بود.
فیلم خوبیه پیشنهاد میشه
واقعا دوست داشتم این فیلمو مخصوصا سکانس آخرش
فیلم خوبه ارزش دیدن رو داره👍🏻
خب حالا قاتل کی بود؟؟؟؟؟؟
همون پسره سفیده اخری اخه تو قتل دوم ک هوا بارونی بود فیلم قاتله رو نشون داد ک پرید زنه رو بگیره ک قیافش دقیقا شبیه همون یارو اخریه بود
نه داداش اطلاعات اشتباه نده یارو dna اش متفاوت بود با اسپرم قاتل. سال 2019 قاتلو با ازمایش دوباره اسپرم پیدا کردن اتفاقن خیلی جالبه برین سرچ کنین خودش یه فیلمه داستانه گرفتنش
خب همینما بگو نت قطعه😂
شاهکار سینمای کره 🔥
من با این عوضی هم خندیدم…
هم عصبی شدم…
هم گذاشتمش کنار از بی حوصلگی…
ولی از نیمه به بعدش رو کامل یه سره دیدم….
داستان فیلم چیز جدیدی بود برام ،
با اینکه کار دارک کم ندیدم ، ولی خب….
این یکی یجور دیگه دارک بود برام…
یادمون باشه داستان هایی که براساس واقعیت هستن هم برای ساخت بهتر هستن ، هم از چشم مخاطب بهتر….
چون سوراخ کم دارن…
به هر حال داستانیه که روند طبیعی خودش رو گذرونده….
و حالا روی پرده سینما داره جواب پس میده…
حال فیلم یجوری میره جلو…..
که انگار با اکیپ رفیقات رفتین قدم زدن ، به جفنگیات و خنده میگذرونین که سر راهتون اکیپ دشمناتون رو میبینین…
و میزنین دهن همو صاف میکنین…
مهم نی چی بشه ، هیچ کدوم از طرفین قبول نمیکنه شکست خورده…
و جوری از هم میگذرن که همشون راضین…
شل و پلن ، داره ازشون خون میچکه ، اما راضین…
این فیلم اینجوریه….
جر میخورین ، ولی با حال خوب از اون جهان جدا میشین….
جهانی که آدمای تمام خاکستری رو نشون میده…
همه مقصر و گناهکارن ، در عین حال بی گناهن…
دنیای واقعی که آدما نتیجه اشتباهاتشون رو میبینن…
و تاوان کاراشون رو پس میدن..
نما های فیلم…
برام عادی بودن…
ولی درست و بجا….
خیلی درگیر نماها نشدم…چون کارای شرقی دیالوگ زیاد دارن و به مخاطب فرصت آنچنانی برای پرداختن تصویر که میبینن نمیدن…
شاید ضعیف هستن در این مورد…
و موسیقی…
به واقع کر بودم در طول فیلم….
هیچی نشنیدم ،
چون درگیر پردازش حجم زیاد اطلاعات داستان بودم….
این هم ضعف بعدی فیلم…
چون به ما فرصت لذت بردن از تعلیق های لازم رو نمیده…
موسیقی نیاز مارو برای دریافت مطلب برطرف میکنه…
ولی متأسفانه ، موسیقی این یکی…
همچین کاری رو برام نکرد….
فیلم بهتون پیشنهاد میشه…
برای روزی که اعصابتون خرابه ، و میخواید با اعصاب خرابتر به تختون برید ، چون نمیخواید فردا هم براتون اینجوری باشه….
هرچه از فیلم میگذره ، انگار کارگردان داره تمرین میکنه با خودش…
چون رفته رفته بهتر میشه…
و میشه ازش خوشتون بیاد
شما با این متن طولانی که نوشتی، باید منتقد سینما میشدی