اگر کسی بهم بگه چرا سینما رو دوست داری، چندتا فیلم بهش نشون میدم و یکی از اون فیلمها قطعا "127 Hours" خواهد بود.
حالا چرا این فیلم؟ داستان فیلم براساس واقعیته و اینجوریه که یه ماجراجو بدون اینکه به کسی اطلاع بده میره صخرهنوردی اما گیر میفته و حالا باید هرطوری که شده خودش رو نجات بده...
از یه جایی به بعد، عملا کل فضای فیلم اندازه قد یه آدمه و توی همین فضای کم، به بهترین نحو ممکن استرس، هیجان، امید و... به مخاطب منتقل میشه. اینه هنر سینما!
لس آنجلس، سال 2019. «ریک دکارد» (فورد)، از اعضای سابق یک واحد ویژه ی پلیس (معروف به تیغ روها) که تخصص در از بین بردن روبات های شبه انسان را دارد. با اصرار و اجبار «سروان برایانت» (والش) می پذیرد تا گروهی از روبات ها را بیابد و از بین ببرد. این گروه متشکل از شش روبات است که با ظاهر انسانی، با یک سفینه ی فضایی به زمین آمده اند.
من نپسندیدم
شاید داستاتش خوب باشه ولی اصلا هیجان نداره و خیییییلی کُند و با آرامش پیش میره که حوصله ی آدم و سر میبره
از لحاظ جلوه های بصریش و تصویربرداریش، نسبت به زمان خودش خیلی خوبه ولی داستانش زیاد چنگی به دل نمیزنه. حداقل برای من که کتابشو خوندم اینطور بود، ولی بازم با اینکه انتظار نداشتم مثل کتابش باشه داستانش ناامیدم کرد. فقط سکانس اخرش خوب بود