اگر کسی بهم بگه چرا سینما رو دوست داری، چندتا فیلم بهش نشون میدم و یکی از اون فیلمها قطعا "127 Hours" خواهد بود.
حالا چرا این فیلم؟ داستان فیلم براساس واقعیته و اینجوریه که یه ماجراجو بدون اینکه به کسی اطلاع بده میره صخرهنوردی اما گیر میفته و حالا باید هرطوری که شده خودش رو نجات بده...
از یه جایی به بعد، عملا کل فضای فیلم اندازه قد یه آدمه و توی همین فضای کم، به بهترین نحو ممکن استرس، هیجان، امید و... به مخاطب منتقل میشه. اینه هنر سینما!
یک کهنه سرباز ناپایدار ذهنی به عنوان یک راننده تاکسی شبانه در شهر نیویورک کار می کند، جایی که انحطاط و شلختگی درک شده اشتیاق او را برای اقدام خشونت آمیز افزایش می دهد.
به به
با اینکه فیلم قدیمیه و من انتظار فیلم کلیشه ای داشتم ولی دیدنش خاطره خوبی برام گذاشت. فیلم در کل قشنگ از کار درومده.